آرامگاه خواجوی کرمانی شیراز
[تعداد: 1    میانگین: 5/5]

به عنوان یکی از جاذبه های گردشگری در ، منتشر شده است.

آرامگاه خواجوی کرمانی شیراز یکی از مکان های تاریخی شهر شیراز می باشد و در نزدیکی دروازه قرآن قرار گرفته است. این آرامگاه علاوه بر آرامگاه حافظ و آرامگاه سعدی یکی دیگر از مکان های تاریخی است که در شهر شیراز قرار گرفته است.

خواجوی کرمانی (خواجو جمال‌الدین ابوعطاء محمود بن محمود کرمانی) در سال ۶۳۱ خورشیدی به دنیا آمد اما شهر کرمان را ترک کرد و به سیر و سیاحت پرداخت و در اواخر عمر در پناه ابواسحاق اینجو به سر می‌برده است و با بسیاری از بزرگانی چون عبید زاکانی، سلمان ساوجی، عماد فقیه کرمانی، خواجه حافظ شیرازی و صوفی مشهور شیخ امین‌الدین بلیانی مراودات و نزدیکی داشته است.

آثار خواجوی کرمانی به دو قسمت تقسیم می شود که دیوان و مثنوی های این شاعر دارای دو دیوان صنایع الکمال و بدایع الجمال می‌باشد. مثنویات خواجو نیز همانند خمسهٔ نظامی دارای ۵ مثنوی است که شامل همای و همایون، کمال‌نامه، روضهالانوار، گل و نوروز، گوهرنامه می باشد.

مقبره این شاعر در نزدیکی دروازه قرآن می‌باشد که آب چشمه رکناباد نیز از کنار آن در گذر است. محل این آرامگاه در محوطه ای بدون سقف قرار دارد که در وسط صفه آن سنگ قبری است که بالای آن محدب و دارای برآمدگی است. بالای سنگ عبارت: «کل من علیها فان و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام» به خط ثلث نوشته شده است. در بالا و پایین قبر نیز دو ستون سنگی کوتاه قرار دارد که طبق رسم آن زمان در بالا و پایین قبور عرفا و شعرا وجود داشته است.

کمی بالاتر از مقبره خواجو ۳ غار به چشم می خورد. یکی از آن ها غاری است که محل عبادت و ریاضت زهاد و مشایخ بوده و خواجو نیز مدتی در آن جا به عبادت مشغول بوده است. غار دیگر که در دهانه آن طاقی ضربی از نوع طاق کجاوه ای از سنگ و آجر زده شده محل قبر خواجه عماد الدین محمود، وزیر معروف شاه شیخ ابواسحاق اینجو است. در کنار این غار نقش برجسته ای از جنگ رستم و شیر دیده می شود که به دستور حسینعلی میرزا فرمانفرمای فارس در سال ۱۱۸۲ خورشیدی ساخته شده است. در کنار آن نیز نقش برجسته ناتمامی از فتحعلی شاه قاجار و دو تن از پسرانش به چشم می خورد. در دو طرف این نقش برجسته دو نیم ستون به سبک ستون های دوره زندیه در درون کوه کار شده است.

این آرامگاه در سال ۱۳۱۵ شمسی با اعتبارات اداره فرهنگ فارس ساخته شد. در سال ۱۳۳۷ شمسی اداره باستان‌شناسی فارس اقدام به ساخت یک اتاق در قسمت شمالی محوطه آرامگاه کرد. در پیشانی این اتاق دو غزل از غزلیات خواجو به خط نستعلیق بر روی کاشی‌های آنجا نوشته شده‌است با این مطلع:

دوش می‌کردم سؤال از جان که آن جانانه کو؟
گفت: بگذر زان بت پیمان شکن پیمانه کو؟

و

صبحدم دل را مقیم خلوت جان یافتم
از نسیم صبح بوی زلف جانان یافتم

که هم اینک این اتاق تبدیل به فرهنگسرای خواجو گردیده‌است.

در سال ۱۳۷۰ به همت دانشکده ادبیات دانشگاه کرمان، کنگره بزرگداشت خواجو در کرمان برگزار شد و مراسم اختتامیه این کنگره در شیراز انجام شد.

نظر شما درباره آرامگاه خواجوی کرمانی شیراز

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نظر کاربران

  1. هنوز هیچ نظری در مورد این مکان ثبت نشده است، شما اولین نفر باشید، این گوی و این میدان :)