توضیحاتی درباره آستارا

آستارا یکی از شهرهای شمالی ایران و مهم استان گیلان می باشد که در مرکز منطقه تالش، بین رشته‌کوه‌های تالش و دریای خزر واقع شده‌است. این شهر دارای ۴۸،۴۷۰ نفری طبق سرشماری سال ۱۳۹۰ می باشد و از شرق با دریای خزر، از شمال با آستارای جمهوری آذربایجان، از غرب با استان اردبیل و از جنوب با شهرستان تالش همسایه است. آستارا با وجود اقلیم کوهستانی و آب و هوای مرطوب و معتدل از مناطق جلگه ای استان گیلان خنک تر می باشد. آستاراچای، آستارای ایران را از آستارای جمهوری آذربایجان جدا می‌ کند. در قدیم تولید سفال سقف و استفاده آن در سقف خانه های رواج زیادی داشته به گونه ای که به شهر لقب شهر بام‌های سفالین داده اند.

کتاب حدود العالم که در سال ۳۷۲ هجری قمری نوسته شده قدیمی ترین منبعی است که از آستارا در طول تاریخ نامبرده است و از شهر «استراب» نام برده شده که در همین منطقه امروزی آستارا واقع می شده است. لاهیجان تا نزدیکی‌های باکو در قرن چهارم هجری جز سرزمین گیلان محسوب و به ۸ منطقه تقسیم می شده است که استراب یکی از این نواحی بوده و همچنین نام آستارا در هیچ نوشته یا کتابی به طور دقیق نیامده و این طور می توان برداشت کرد که بر خلاف امروز که یکی از قسمت های با اهمیت ایران به شمار می آید در گذشته اهمیت خیلی خاصی نداشته است. آذری زبان اصلی مردمان آستارا می باشد و برخی از مردم نیز به زبان تالشی تکلم می کنند.

آستارا یکی از قطب های گردشگری ایران محسوب می شود و به طور میانگین سالیانه حدود شش میلیون نفر از داخل کشور و بیش از ششصدهزار نفر از دیگر کشورها برای بازدید از مناطق زیبا به آستارا سفر می کنند که از این مناطق زیبا می توان به منطقه نمونه گردشگری حیران، ساحل صدف، طرح شناگاه سفیر امید و نیز بازارچه ساحلی، چشمه آبگرم کوته کومه و علی داشی در گیلده، تالاب استیل، پناهگاه حیات وحش لوندویل و… اشاره کرد.

از لحاظ تاریخی نیز این شهر دارای آثار و مکان هایی از جمله قلعه شیندان، قلعه تک آغاج، بقعه پیرقطب الدین، بقعه شیخ تاج‌الدین محمود خیوی و بقعه سیدمحمد دوست می باشد و قدیمی‌ترین بنای آن منطقه متعلق به دوره ایلخانی می باشد و آثاری از دوران صفویه و قاجاریه نیز در این منطقه یافت شده است.