توضیحاتی درباره بندرعباس

بندرعباس یکی از شهرهای جنوبی و پر اهیمت ایران و مرکز استان هرمزگان است. جمعیت دقیق این شهر را نمی توان به درستی بیان کرد چون به دلیل شرایط خاص بندرعباس همه ساله پذیرای مهمانان زیادی از جای جای ایران می‌باشد ولی طبق سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۴۳۵٬۷۵۱ نفر بوده است. بندرعباس از شمال به ارتفاعات و کوه‌ها و از جنوب به دریا محدود می‌شود و دارای آب و هوای گرم ومرطوب می باشد. با وجود درصد بسیار بالایی از ترانزیت کالا که از طریق بنادر شهید رجایی و باهنر صورت می‌گیرد، بندرعباس به بزرگترین بندر ایران تبدیل شده است.

در دوره فرمانروایی داریوش (بین ۵۸۶ و ۵۲۲ پیش از میلاد) فرمانده سلیاکوس به فرمان داریوش بزرگ از بندرعباس با کشتی به اکتشاف اقیانوس هند و دریای سرخ پرداخت. در دوره ای که که اسکندر، بر ایران مسلط شد نام بندرعباس هُرمیرزاد (Hormirzad) بود.

از دیگر نام های بندرعباس می توان به سورو و گمبرون که واژه ایرانی هستند اشاره کرد و در اصل به شکل‌های «سارو»  یعنی گونه‌ای پارچه که در سمت هندوستان تولید می‌شده‌است و خامه وررون محل دارای پارچه و تور و ریسمان بوده و می‌توانست به موجود کجکی راه رونده یعنی خرچنگ اطلاق شود که پرتغالیها آن را در زبان خویش به همین نام یا گمرک معنی کرده اند. شاه عباس صفوی در سال ۱۶۲۲ میلادی با کمک انگلیسی‌ها و سردار ایرانی امام قلی خان توانست پرتغالی‌ها را شکست دهد و به افتخار این پیروزی نام آنرا از بندر گمبرون به بندر عباس تغییر داد.

مردمان بندرعباس به زبان بندری که یکی از گویش‌های زبان فارسی محسوب می شود صحبت می کنند و ویژگی‌های فارسی کهن را حفظ کرده‌است. همچنین به دلیل روابط بازرگانی کشورهای دیگر با این بندر می توان زبان های عربی و هندی را نیز در آن مشاهده کرد. از آثار تاریخی بندرعباس می توان به عمارت کلاه فرنگی، حمام و مسجد گله‌داری، معبد هندوها، مسجد ناصری، مسجد صحراباغی و مسجد جامع دلگشا اشاره کرد.